Από τα άρθρα 20 παρ. 1, 94 και 95 του Συντάγματος συνάγεται ότι ο κοινός νομοθέτης υποχρεούται να εξασφαλίζει τη δυνατότητα έννομης προστασίας έναντι των εκτελεστών πράξεων των διοικητικών αρχών, η οποία δεν αφορά μόνο στην οριστική επίλυση της ένδικης διαφοράς, αλλά περιλαμβάνει και την προσωρινή δικαστική προστασία, δηλαδή τη λήψη του μέτρου που κρίνεται κατάλληλο για να αποσοβηθεί η ανεπανόρθωτη βλάβη που συνδέεται με την άμεση εκτέλεση της διοικητικής πράξης, ήτοι για να αποσοβηθεί η ματαίωση του σκοπού, για τον οποίο παρέχεται το κύριο ένδικο βοήθημα

….

Στην παρούσα μελέτη θα προσπαθήσουμε να καταδείξουμε τις αδυναμίες αυτές αφενός επεξηγώντας:

– το ελάχιστο περιεχόμενο μίας αιτήσεως αναστολής,

– το ποιός νομιμοποιείται ενεργητικά να την ασκήσει,

– εντός ποίας προθεσμίας,

– κατά ποίων πράξεων της Διοίκησης μπορεί να στραφεί,

– τι πρέπει να προσκομισθεί επί ποινή απαραδέκτου,

– τι ακριβώς ζητά ο αιτών και για πόσο χρονικό διάστημα κι αφετέρου προτείνοντας πιθανούς τρόπους απόδειξης των επί μέρους ισχυρισμών (όπως προκύπτουν από τη νομολογία των Διοικητικών Δικαστηρίων)

ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ : https://www.taxheaven.gr/laws/circular/view/id/23925